De laatste keer omhoog

Vier keer ben ik boven gekomen. Vier de Alpe d’Huez op. Eerlijk gezegd zat er ook niet meer in. De afdaling na de vierde keer was eigenlijk al te veel. Lieuwe heeft me veilig naar beneden geloodst en vervolgens ben ik op de bank van ons huisje in elkaar gestort. Daar heeft m’n team me na een klein uurtje weer bij de mensen gebracht. Maar het waren schitterende vier keren. De Alp is een zware maar fijne berg om te beklimmen en de sfeer van het Alpe d’Huzes evenement is met weinig te vergelijken. Elke bocht is zijn eigen feest, maar ook zijn eigen monument.

Michiel en ik

Keer één was de keer van erg vroeg opstaan. Met Michiel naar de start (zelfs nog even infietsen op het vlak) en dan voor het eerst de Alp op. Voor mij was de laatste keer meer dan 20 jaar terug. Dus het was een ontdekkingstocht met de handrem erop. Na 1.23 (zie Runkeeper) was ik boven. Alles voor het eerst gezien en de afdaling was nog rustig en die ging dus met een noodvaart. Dalen is één van de dingen die het dichtstbij vliegen komt in het bestaan van een mens.

Keer twee was de keer die verreweg het lekkerst ging. Nog steeds rustig aan (mensen die mij kennen weten dat ik dat eigenlijk niet kan) ging ik omhoog. Vrolijk pratend met de mensen die voor het eerst omhoog gingen. De weg was me nu al een beetje bekend. Ik herkende de leukere aanmoedigers al en wist dat bocht 16 van de gay muziek was, bocht 12 van de classic rock en bocht 9 van de Sky Radio muziek. Iedereen zo zijn stijl. In 1.15 was ik boven. Daar interviewt Rick me voor Rabosport en doet de Franse TV dit ook nog. Is dit nu die beruchte Alp? Dit kan ik de hele dag nog? Snel naar beneden.

Keer drie begon zoals twee was geëindigd: vlot en simpel. De steile eerste paar bochten gingen soepel. Okee misschien iets minder soepel dan de tweede keer. Maar dat mag ook. Totdat ik halverwege spierpijn krijg. Geen kramp, maar de benen worden zwaar en ik word langzamer. Zo ken ik mezelf niet. Dus even focus en na 1.20 ben ik boven. Nu moet ik echt voor het eerst gaan zitten. En lang gaan zitten. De afdaling is niet zo leuk meer. Ik rem veel en fiets direct door naar m’n bed. Ik val stante pede in slaap en blijf een uur knock out.

Keer vier wil mijn lichaam eigenlijk niet. Al voel ik me na het slapen wel weer fitter en gaan de beentjes niet eens heel vierkant rond. Zeker tot de helft voel ik me niet slechter dan bij keer drie. Maar ik ken mijn lichaam goed genoeg om te weten dat dit dubbel en dwars terug komt. Eigenlijk bij het tweede steile stuk (bochten 14 tot 10) begint de ellende. De benen geloven het wel en mijn keuze om geen tripel of compact voor te nemen begin ik te vervloeken. Maar in bocht komt mijn geheime wapen. Lieuwe haakt aan en fietst de laatste vijf kilometer vrolijk keuvelend mee. Dat inspireert en in 1.23 ben ik boven. Na een kwartier zitten, hoesten en zuchten word ik dus naar beneden geloodst en vervolgens lig ik dus bijna een uur op apen gapen.

De Alp d'Huez op Runkeeper

De hele dag was natuurlijk doordrenkt van fietsen en een mooi feestje. Maar het was veel meer vanwege de meer dan € 10 miljoen die opgehaald voor het kankeronderzoek. Kaarsjes in de bocht, huilende mensen, portretten van overleden geliefden, de kanker was overal. Zwaar? Zeker. Te zwaar of griezelig? Nooit. De organisatie (waar niemand maar één cent vraagt voor zijn diensten) heeft een geweldig evenwicht gevonden tussen de serieuze boodschap en de lol van het fietsen. Zelf kwam bij mij onderstaande gedachte boven, die ik getwitterd heb en waar ik heel veel reacties op kreeg.

Ik heb pijn gehad. Lichaam onrecht aangedaan. Maar dat was een keuze. Ik kan altijd stoppen. Die luxe heeft niet iedereen. Onthoud dat.

Uiteindelijk heb ik voor Alewijn gereden. Om iets te kunnen doen tegen een ziekte waar alleen artsen en een flinke dosis geluk iets tegen in kunnen brengen. Het geld is om ervoor te zorgen dat de artsen meer kunnen en het lot minder belangrijk wordt bij deze ziekte. Meer dan € 14.000 van mijn kant en veel meer dan € 10 miljoen vanuit alle 2.800 fietsers en hun sponsors. Dank voor alle support, ook namens Alewijn.

PS: Geld overmaken kan altijd nog: hier en alle foto’s staan hier.

Rabobank en NOC*NSF

De Rabobank is al jaren supplier van het Nederlandse Olympische Team. In de zomer een logische keuze, dan zijn alle Rabo sporten in beeld: wielrennen, hockey en de paardensport. Bij de winterspelen was de Rabobank al actief met het cashless maken van het Holland House. Voor de rest was de Rabobank nauwelijks actief tijdens de Winterspelen. Totdat vanuit sponsoring het idee ontstond om het succes van de Rabo iTour app ook voor de Olympische Spelen in te zetten. Daarmee ontstond de mogelijkheid om de samenwerking met NOC*NSF beter zichtbaar te maken voor een breder publiek en om de claim “bank van de Nederlandse sport” ook in de winter invulling te geven.

Rabobank brengt de door haar gesponsorde sporten dichtbij op een betrokken manier met haar platform Rabosport. De iPhone apps zijn hier een aanvulling op. Voor de mensen zonder iPhone is er de mobiele website.

Keep it simple

Coding Dutchmen maakte een heel simpele iPhone app, die alleen maar gericht was op de Nederlandse sporters en sporten (schaatsen, bobslee, shorttrack en snowboard). Daarnaast was er een overzicht van de door Nederland gewonnen medailles. Infostrada leverde de sportdata (bijna) real time. Hierdoor was het mogelijk om push notifications te sturen met tussenstanden en uitslagen.

Resultaten

Met eigen Rabo kanalen, social media en PR werd de Rabo Vancouver app in de markt gezet. Het resultaat was erg mooi: ruim 18.500 gebruikers hebben de app 255.000 keer opgestart. Dat betekent dat de gebruikers gemiddeld ruim 14 keer de app geopend hebben. Daarmee zijn dus 18.000 mensen 2 weken druk bezig geweest met de Olympische Spelen in een Rabo branded omgeving en door de Rabobank gefaciliteerd. De banners werden ook goed geklikt (meer dan 1.500 keer in totaal) maar dat was bij deze kortstondige actie minder belangrijk. De toegevoegde waarde die aan 18.000 Olympische Spelen fans is geboden, dat is de waarde die de Rabobank voor een relatief kleine investering heeft kunnen realiseren.

Pieken in het bezoek waren het eerste weekend (goud van Sven Kramer op de 5 kilometer), 21 februari (Mark Tuitert wint goud op de 1.500 meter) en de laatste vrijdag (Nicolien Sauerbreij wint goud bij snowboard). Verder verbaast het niet dat bijna alle gebruikers de Nederlandse versie gebruikten (er was ook een versie in het Engels). Opvallend wel was dat relatief weinig iPods Touch gebruikt werden. Meer dan 90% van de gebruikers van de app deed dit met een iPhone.

Learnings

Een gesloten test vooraf met een aantal via Twitter geworven testers werkt prima voor concrete feedback en verbeterpunten. Twitter en de iPhoneclub als launching platform van een iPhone app is een topcombinatie, maar je krijgt direct de meest kritische groep van gebruikers die de app gaan gebruiken. Zeker als er dan nieuwe functionaliteiten gebruikt worden (push notifications naar ruim 18.000 mensen tegelijk) en het gaat mis (zoals in het eerste weekend), dan krijg je veel reacties. Het push probleem was snel verholpen door niet alle push notifications in één batch te sturen, maar in batches van 100 notificaties erg kort achter elkaar. Continu monitoren van blogs (vooral iPhoneclub), van de reacties in de iTunes app store en van Twitter en reageren met één duidelijke boodschap zijn noodzakelijk.

Michael Tchao is de geestelijk vader van Nike Plus, de razend populaire wereldwijde online loopcommunity van Nike. Hoe Nike het geklaard heeft om miljoenen mensen bij de community te krijgen en om de Nike Human Race bijna één miljoen mensen over de hele wereld tegelijk te laten lopen, heeft Tchao vorig jaar al verteld.

Nike Plus werkt met een kleine chip die Nike in een houdertje heeft geplaatst (foot pod) en die meet hoe ver je loopt. Deze gegevens worden naar de iPod Nano (of de nieuwe iPhone of iPod Touch) gestuurd. Bij thuiskomst worden de data via iTunes naar de online community van Nike Plus doorgezet.

Nike meet elke stap

De basisregels voor (online) Nike succes zijn: simple, social & fun. Klinkt logisch. Op die basisregels heeft Nike, wederom in nauwe samenwerking met Apple, een nieuwe gadget en community ontwikkeld: Nike Plus Active. Nike Plus werkt heeft geen footpod meer, maar werkt met de meest recente iPod Nano (5e generatie/5G). Deze iPod is uitgerust met een accelerometer (die meet of de iPod horizontaal of verticaal wordt gehouden). Deze accelerometer kan ook werken als stappenteller. De lichte iPod kan je makkelijk altijd bij je houden en dan registreert hij dus elke stap die je zet. Vervolgens werkt het redelijk hetzelfde als bij Nike Plus: er is een mooi vorm gegevens online community waar je kunt zien of je meer hebt gelopen dan de vorige dag en waar je challenges kan aangaan. Bij dat laatste kan je denken aan de calorieën van een donut verbranden, maar ook aan de Mt Everest beklimmen (virtueel dan).

Everybody is an athlete

Klinkt niet echt indrukwekkend. Dat geef ik toe. Toch is het een mooie innovatie van Nike en “our friends at Apple”. Zowel vanwege de techniek als vanwege de marketing.
Technisch is het niet hoeven gebruiken van de footpod natuurlijk een grote vooruitgang. Het gebruik wordt veel laagdrempeliger en daarmee simple. Je hebt alleen de iPod nodig en niets meer. Er is wel één nadeel als je wilt rennen en je resultaten wilt meten heb je de footpod toch weer nodig.

Qua marketing is het nog mooier. Nike is van huis uit een bedrijf voor topsport en topatleten. Topatleten zijn maximaal 1% van de mensen. Met het hardlopen heeft Nike al enige jaren de focus op de “gewone” loper, die niet lid is van een vereniging. Nike Plus is de geslaagde claim van Nike op het lekker in je eentje lopen. Met de stap naar de gewone hardloper, vergrootte Nike zijn markt naar de 20-30% van de mensen die geregeld een blokje om rent. Met deze volgende stap is volgens Nike iedereen met een lichaam een atleet. Iedereen kan zijn bewegingen meten en deze delen met anderen via Facebook en Twitter. Everybody is an athlete en iedereen is dus een potentiële klant van Nike. Nike investeert vooral in de goodwill (of branding) want ze verkoopt er natuurlijk niet direct extra schoenen of footpods door. Dat is immers niet meer nodig. Maar het toevoegen van waarde aan de beleving van de klant is de toekomst van marketing. Nike paste deze vorm van branding al toe bij de topatleten en de gewone runners en nu dus voor iedereen.

Ik heb inmiddels gisteren en vandaag getest en dat zie er als volgt uit:

Heel Frankrijk wordt geel

The Boss is back. Niet alleen op de fiets is Lance Armstrong weer helemaal terug, maar evenzeer ook ernaast. Als voorvechter van meer en beter onderzoek naar kanker, haalt LA honderden miljoenen dollars op. In een indrukwekkende prestatie, die hij opgebouwd heeft rond twee elementen: zijn eigen sportieve prestaties en compleet onconventionele marketing. Zijn sportieve prestaties spreken voor zich: zevenvoudig winnaar van de Tour de France en in 2009, als 37-jarige zet hij weer de hele Tour op zijn kop. Zijn onconventionele marketing is minder voor zichzelf sprekend. Sport is geen branche waar graag afgeweken wordt van de norm of waar flink geïnnoveerd wordt. Televisie is nog steeds het tovermiddel voor alle financiële uitdagingen. Dus als Lance Armstrong (vaak samen met zijn partner Nike) een compleet eigen platform bouwt, waar traditionele media niet veel meer zijn dan megafoons om zijn eigen boodschap doorheen te roepen, dan is het zaak om de boel in de gaten te houden. Logisch gevolg hiervan is dat er geregeld briljante concepten voorbij komen vliegen, zoals deze automatische “chalkbot”. Een apparaat dat de wegen van de Tour de France een ander aangezicht zal geven.

Armstrong is de man die Twitter ontdekte als massamedium. Lance zit volop op Facebook. Maar Lance Armstrong, in dit geval zijn funding vehicle Livestrong is vooral goed in nonconformisme en in Fransozen pesten. Onderstaande
video laat dit laatste wel erg goed zien. Geen enkele weg in de Tour zal meer hetzelfde zijn…