Upstream en Brightguys zijn samen Sport28 begonnen: een blog over communicatie, media en marketing van sport. Sim

pel gezegd moet Sport28 “de Marketingfacts” van de sport worden. Dit betekent veel postings over sport zoals het nu is en zoals het in de (nabije) toekomst zal zijn. Niet over technische zaken, wel over innovatie in en om de sport. De artikelen zullen het bewijzen. Het idee is dat er rondom deze content online en offline een community ontstaat van mensen met een passie voor sport. Belangrijke focus hierbij is 2028, het jaar dat Nederland de Olympische Spelen wil organiseren. Vandaar de brede steun van NOC*NSF. Sport28 is nu live in Beta.

Sport28 bestaat nu uit een klein aantal bloggers, vele anderen hebben al toegezegd om te willen bloggen. Dit zullen nieuwe namen zijn, studenten of net-afgestudeerden, maar ook gevestigde namen uit de wereld van sport en (nieuwe) media. De onderwerpen variëren en hangen af van wat er uit de community naar boven komt, maar hier geven we alvast wat richting.

Brightguys heeft het concept samen met Upstream ontwikkeld. Vanuit twee opdrachten voor stages bij de Hogeschool Rotterdam is Sport28 verder geconcretiseerd. Vooral Jesse Scholtes heeft er veel tijd inzitten en hoopt op Sport28 af te studeren. Naast Brightguys en Marketingfacts verwachten wij binnenkort nog meer partners te kunnen aankondigen. Wil je bijdragen aan Sport28 als sponsor, bloggers of gewoon door te lezen of reageren. Dat kan allemaal via de site of Twitter.

Rabobank en NOC*NSF

De Rabobank is al jaren supplier van het Nederlandse Olympische Team. In de zomer een logische keuze, dan zijn alle Rabo sporten in beeld: wielrennen, hockey en de paardensport. Bij de winterspelen was de Rabobank al actief met het cashless maken van het Holland House. Voor de rest was de Rabobank nauwelijks actief tijdens de Winterspelen. Totdat vanuit sponsoring het idee ontstond om het succes van de Rabo iTour app ook voor de Olympische Spelen in te zetten. Daarmee ontstond de mogelijkheid om de samenwerking met NOC*NSF beter zichtbaar te maken voor een breder publiek en om de claim “bank van de Nederlandse sport” ook in de winter invulling te geven.

Rabobank brengt de door haar gesponsorde sporten dichtbij op een betrokken manier met haar platform Rabosport. De iPhone apps zijn hier een aanvulling op. Voor de mensen zonder iPhone is er de mobiele website.

Keep it simple

Coding Dutchmen maakte een heel simpele iPhone app, die alleen maar gericht was op de Nederlandse sporters en sporten (schaatsen, bobslee, shorttrack en snowboard). Daarnaast was er een overzicht van de door Nederland gewonnen medailles. Infostrada leverde de sportdata (bijna) real time. Hierdoor was het mogelijk om push notifications te sturen met tussenstanden en uitslagen.

Resultaten

Met eigen Rabo kanalen, social media en PR werd de Rabo Vancouver app in de markt gezet. Het resultaat was erg mooi: ruim 18.500 gebruikers hebben de app 255.000 keer opgestart. Dat betekent dat de gebruikers gemiddeld ruim 14 keer de app geopend hebben. Daarmee zijn dus 18.000 mensen 2 weken druk bezig geweest met de Olympische Spelen in een Rabo branded omgeving en door de Rabobank gefaciliteerd. De banners werden ook goed geklikt (meer dan 1.500 keer in totaal) maar dat was bij deze kortstondige actie minder belangrijk. De toegevoegde waarde die aan 18.000 Olympische Spelen fans is geboden, dat is de waarde die de Rabobank voor een relatief kleine investering heeft kunnen realiseren.

Pieken in het bezoek waren het eerste weekend (goud van Sven Kramer op de 5 kilometer), 21 februari (Mark Tuitert wint goud op de 1.500 meter) en de laatste vrijdag (Nicolien Sauerbreij wint goud bij snowboard). Verder verbaast het niet dat bijna alle gebruikers de Nederlandse versie gebruikten (er was ook een versie in het Engels). Opvallend wel was dat relatief weinig iPods Touch gebruikt werden. Meer dan 90% van de gebruikers van de app deed dit met een iPhone.

Learnings

Een gesloten test vooraf met een aantal via Twitter geworven testers werkt prima voor concrete feedback en verbeterpunten. Twitter en de iPhoneclub als launching platform van een iPhone app is een topcombinatie, maar je krijgt direct de meest kritische groep van gebruikers die de app gaan gebruiken. Zeker als er dan nieuwe functionaliteiten gebruikt worden (push notifications naar ruim 18.000 mensen tegelijk) en het gaat mis (zoals in het eerste weekend), dan krijg je veel reacties. Het push probleem was snel verholpen door niet alle push notifications in één batch te sturen, maar in batches van 100 notificaties erg kort achter elkaar. Continu monitoren van blogs (vooral iPhoneclub), van de reacties in de iTunes app store en van Twitter en reageren met één duidelijke boodschap zijn noodzakelijk.

De Olympische Spelen laten zo’n enorme indruk achter dat het nauwelijks uit te leggen is wat nu zo indrukwekkend was. Een week verder lukt het wel om er structuur in aan te brengen: ten eerste is er het evenement zelf en de complete regie waarmee de Chineze dat in de hand hebben. Ten tweede is er wat de wereld ziet: de mediaregistraties die (vaak live) de hele wereld overgaan.  Ten derde is er wat een land ziet. In ons geval Nederland. Hoe kijken wij naar de Spelen en wat krijgen wij mee in Nederland en wat voor feestje maken wij er eigenlijk van?

Dit zijn drie samenhangende verhalen, maar ze verdienen alledrie de aandacht. Vandaar dat ik ze los trek. Vandaag de belevenis in Beijing: het Chinese staatstheater in optima forma. Over de regie van de Chinese staat op de dagelijkse gang van zaken in en om Beijing.

Nog voor dat je een stap op Chinese bodem hebt gezet zijn de Chinezen al begonnen om de blije Olympische boodschap aan je duidelijk te maken. In het vliegtuig krijg je Olympische groeten van de stewardessen, liggen boekjes over de Spelen en draait het entertainment systeem Olympische video’s. De aankomst op Beijing Capital International is dan direct de voorbode voor de hele Olympische periode: alles is One World, One Dream met een vleugje Beijing Welcomes You. De vijf mascottes lopen bij de bagageband rond, Olympische sporters kunnen in de fast lane bij de douane en alles loopt op rolletjes. De indruk van de snelweg naar Beijing is nauwelijks anders: vlaggen links en rechts, alle billboards zijn Olympisch en de radio speelt de Olympische hit: Beijing welcomes you.  De eerste indrukken zijn geweldig: wat is dit goed geregeld. De Olympic lane zorgt ervoor dat we in zeer korte tijd midden in de stad zijn en er is nauwelijks verkeer. Alle auto’s met een even nummerbord mogen namelijk vandaag de weg niet op, morgen mogen zij weer en de oneven niet. De verwondering gaat door: deze stad is schoon, is compleet af, oogt prettig, westers zelf en voelt vooral erg Olympisch. De banieren op de vlaggenstokken zijn hier het meest pregnante symptoom van, maar ook de megadoeken die overal in de stad hangen. Soms meer dan honderd meter lang, altijd minimaal zes meter hoog. De ringen zijn onontkoombaar, Beibei, Jingjing, Huanhuan, Yingying en Nini zijn overal. En Beijing blijft me maar verwelkomen. Met 100.000 keurig Engels sprekende gidsen, met billboards, met spandoeken, met vlaggen, op de radio, op alle schermen in de metro en bus, waar eigenlijk niet.

Na twee dagen begint deze Chinese warmte (nee niet de temperatuur) me op te vallen. Elke bouwplaats is ingepakt, alsof Christo is langs geweest, maar met minder fantasie. Geen enkele “oude” wijk is te zien. Alles wat wij horen te zien is opgelapt: de Hutongs zijn ververst, de Chinese restaurants verkopen geen hond en rat (zeggen ze) en de stad is zo perfect rustig. Wat me nog het meest opvalt is dat een stad met 17 miljoen inwoners zo tranquiel is. Waar zijn die 17 miljoen mensen dan? Onze gids zegt dat ze op zomervakantie zijn en na een beetje doorvragen blijken 2 tot 4 miljoen mensen niet in Beijing te zijn. Dit lijkt mij een voorzichtige schatting. Het zou mij niets verbazen als maar de helft van de Beijingers er is.

De rit naar het roeien in Shunyi is verbazingwekkend, we hebben de hele snelweg voor ons zelf. De parken langs de weg worden nog aangelegd en de vlaggen wapperen fier, maar deze weg is nog geen maand af, zo voelt het. Als we naar Tianjin gaan (waar het voetbal is) blijkt er een barst in het Chinese porselein te zitten, de façades voor de plaatselijke hutongs, die niet opgeknapt zijn, sluiten niet goed aan en we zien voor het eerst rommel op de straat en oude krakkemikkige huisjes. Als we op één van de toeristische marktjes lopen in het hartje van Beijing kunnen we ineens toch gebakken hond kopen en nog een keur aan andere bizarre gerechten. De handelsgeest wint het hier van de opgelegde culturele vooruitgang.

Nadat we het hockey gekeken hebben op het Olympic Green en daar talloze nieuwe stadions hebben gezien (inclusief de befaamde Watercube en het Birdsnest), dringt het pas echt door. De Olympische Spelen zijn China’s variant van de Truman Show: heel Beijing is een decor, gebouwd om ons te trakteren op een 30 miljard dollar kosten real live productie. De staat blijkt een geweldig regisseur, maar vooral een fantastisch producent: alles is er, is af en functioneert. Hulde voor het staatstheater en dit meticuleus uitgevoerde programma!

Foto's Marten Havekes en Gijsbregt Brouwer

Op Marketingfacts volgen we de soap opera over bloggende atleten al vier jaar.

IOC beschermde zijn mediarechten tot in het extreme en daar pasten bloggende atleten niet bij. Tot dit weekend, toen vanuit Lausanne bekend werd dat Olympische atleten toch mogen bloggen. Wel dienen ze te voldoen aan een waslijst met eisen. Maar volgens een woordvoerder van het IOC is “bloggen een legitieme vorm van expressie”, zolang de copyrights niet geschonden worden, vertrouwelijke informatie niet wordt gelekt en de veiligheid maar niet in het gedrang komt.

De reeks met eisen aan de blogs is schier oneindig, maar de belangrijkste is toch wel het verbod op bewegend beeld en het feit dat de blogs niet commercieel ingezet mogen worden. Zelf ben ik erg benieuwd wat er met kritiek op het Chinese beleid zal gaan gebeuren, daar het IOC ook heeft gemeld geen politieke statements te tolereren.

Wat niet mag

• Praten over andere atleten of interviews met andere atleten
• Plaatsen van audio of video van elk Olympisch evenement
• Gebruik voor commercieel gewin
• Onthullen van informatie over veiligheidsmaatregelen
• Het gebruik van het woord Olympisch of Olympische in de titel van het blog
• Politieke statements maken

Wat wel mag

• Het bijhouden van een dagboek
• Plaatsen van niet bewegend beeld van niet-Olympische evenementen
• Plaatsen van niet bewegend beeld van andere atleten met hun nadrukkelijke toestemming
• Linken naar officiële Olympische sites

Daarmee zijn voorbeelden als dit videoblog uit Canada uit den boze. In ieder geval tijdens de spelen. Ook ‘sNeerlands bekendste sportersblog van Timmer & Timmer past niet binnen de nieuwe richtlijnen, vooral vanwege de commercie.
Volgens de Volkskrant gaat het NOC*NSF “over drie weken praten over de blogregels”.
De belangrijkste bottleneck is natuurlijk het handhaven van deze extreme regels. In het verleden bleek het IOC niet de minste met het beschermen van haar copyright en werden vele onschuldige websites nagejaagd door Zwitserse advocaten. Maar nu is er niet alleen de dagelijkse online weergave van meer dan 10.000 atleten, maar komen de vele fans met mobiele telefoons in de stadions daar nog eens bij. Mijn standpunt in deze zaak is altijd geweest: “If you can’t beat them, join them!”: bouw met Samsung en Atos Origin een blog-infrastructuur, van mobieltje tot website en nodig alle sporters juist uit om te bloggen. Wat ze maar willen en waar ze maar willen.

Ik ben erg benieuwd wat er aan censuur gaat komen deze zomer en vooral wat er door de mazen van het IOC-net zal zwemmen: van sporter tot sponsor, van blogbedrijf tot mediabedrijf, van fan tot coach, iedereen zal de randen gaan opzoeken en er sneller, hoger en sterker overheen gaan.

De achterliggende gedachte is dat op deze gesloten manier het meest waarde (lees: dollars) gegenereerd kan worden voor de eigenaars van de rechten. De basistechnieken: goed compartimenteren en vervolgens enorme muren optrekken rondom de compartimenten. De waarde voor de sportorganisatie wordt vervolgens op twee manieren verdiend: via de sponsors, die veel exposure krijgen en via de media-exploitanten, die veel kijkers kopen (en dus advertentie-inkomsten). De content owner zet twee, soms wel drie stappen naar voren in de content value chain: van alleen owner, naar management van productie, packaging en distributie.
Alleen het probleem is dat de wereld niet meer lineair is. It’s a networked world we live in. Dus is er geen keten meer, maar een netwerk van waardecreatie. Daarin vallen de grenzen tussen consument en producent min of meer weg. In dit geval: de sporter schrijft zijn blog of vlogt over een evenement en produceert zo ook content. Door dit te verbieden ontstaat de de schizofrene situatie dat een atleet zich zelf niet zou mogen filmen of beschrijven. Nog afgezien hoe dit op termijn financieel zal uitpakken voor de sportorganisatoren en nog afgezien van de handhaving van dit soort absurde regels, is de vraag hoe het zit met de ethiek. IOC is de hoeder van al het goede en eerlijke in deze wereld en haar volgers zouden dat ook na moeten streven. Vrijheid van meningsuiting en het ruimte geven aan de ontwikkeling van atleten staan daarin onder meer centraal. De volgers van het IOC past nog meer bescheidenheid.

Ik voorzie grote problemen voor de handhaving, zeker tijdens grote evenementen. Wie houdt een atleet die al klaar is met zijn toernooi tegen als hij via sms Twitter bijhoudt? Of via MMS Flickr? Of via UMTS een videolog? Wat volgt? Schorsing?
De oplossing is net zo simpel als het probleem. Creëer een platform waarop elke atleet mag bloggen en mag linken naar zijn eigen blog. Zoek een grote sponsor (telco, hardware of web) die belang heeft bij de trend van blogging. Zo is Samsung sponsor van de Panamerikaanse Spelen. Vervolgens zet je een wedstrijd op voor het beste athletes blog. Kijk vervolgens in Technorati wat het geheel heeft opgeleverd aan exposure. Discussie gesloten.