De laatste keer omhoog

Vier keer ben ik boven gekomen. Vier de Alpe d’Huez op. Eerlijk gezegd zat er ook niet meer in. De afdaling na de vierde keer was eigenlijk al te veel. Lieuwe heeft me veilig naar beneden geloodst en vervolgens ben ik op de bank van ons huisje in elkaar gestort. Daar heeft m’n team me na een klein uurtje weer bij de mensen gebracht. Maar het waren schitterende vier keren. De Alp is een zware maar fijne berg om te beklimmen en de sfeer van het Alpe d’Huzes evenement is met weinig te vergelijken. Elke bocht is zijn eigen feest, maar ook zijn eigen monument.

Michiel en ik

Keer één was de keer van erg vroeg opstaan. Met Michiel naar de start (zelfs nog even infietsen op het vlak) en dan voor het eerst de Alp op. Voor mij was de laatste keer meer dan 20 jaar terug. Dus het was een ontdekkingstocht met de handrem erop. Na 1.23 (zie Runkeeper) was ik boven. Alles voor het eerst gezien en de afdaling was nog rustig en die ging dus met een noodvaart. Dalen is één van de dingen die het dichtstbij vliegen komt in het bestaan van een mens.

Keer twee was de keer die verreweg het lekkerst ging. Nog steeds rustig aan (mensen die mij kennen weten dat ik dat eigenlijk niet kan) ging ik omhoog. Vrolijk pratend met de mensen die voor het eerst omhoog gingen. De weg was me nu al een beetje bekend. Ik herkende de leukere aanmoedigers al en wist dat bocht 16 van de gay muziek was, bocht 12 van de classic rock en bocht 9 van de Sky Radio muziek. Iedereen zo zijn stijl. In 1.15 was ik boven. Daar interviewt Rick me voor Rabosport en doet de Franse TV dit ook nog. Is dit nu die beruchte Alp? Dit kan ik de hele dag nog? Snel naar beneden.

Keer drie begon zoals twee was geëindigd: vlot en simpel. De steile eerste paar bochten gingen soepel. Okee misschien iets minder soepel dan de tweede keer. Maar dat mag ook. Totdat ik halverwege spierpijn krijg. Geen kramp, maar de benen worden zwaar en ik word langzamer. Zo ken ik mezelf niet. Dus even focus en na 1.20 ben ik boven. Nu moet ik echt voor het eerst gaan zitten. En lang gaan zitten. De afdaling is niet zo leuk meer. Ik rem veel en fiets direct door naar m’n bed. Ik val stante pede in slaap en blijf een uur knock out.

Keer vier wil mijn lichaam eigenlijk niet. Al voel ik me na het slapen wel weer fitter en gaan de beentjes niet eens heel vierkant rond. Zeker tot de helft voel ik me niet slechter dan bij keer drie. Maar ik ken mijn lichaam goed genoeg om te weten dat dit dubbel en dwars terug komt. Eigenlijk bij het tweede steile stuk (bochten 14 tot 10) begint de ellende. De benen geloven het wel en mijn keuze om geen tripel of compact voor te nemen begin ik te vervloeken. Maar in bocht komt mijn geheime wapen. Lieuwe haakt aan en fietst de laatste vijf kilometer vrolijk keuvelend mee. Dat inspireert en in 1.23 ben ik boven. Na een kwartier zitten, hoesten en zuchten word ik dus naar beneden geloodst en vervolgens lig ik dus bijna een uur op apen gapen.

De Alp d'Huez op Runkeeper

De hele dag was natuurlijk doordrenkt van fietsen en een mooi feestje. Maar het was veel meer vanwege de meer dan € 10 miljoen die opgehaald voor het kankeronderzoek. Kaarsjes in de bocht, huilende mensen, portretten van overleden geliefden, de kanker was overal. Zwaar? Zeker. Te zwaar of griezelig? Nooit. De organisatie (waar niemand maar één cent vraagt voor zijn diensten) heeft een geweldig evenwicht gevonden tussen de serieuze boodschap en de lol van het fietsen. Zelf kwam bij mij onderstaande gedachte boven, die ik getwitterd heb en waar ik heel veel reacties op kreeg.

Ik heb pijn gehad. Lichaam onrecht aangedaan. Maar dat was een keuze. Ik kan altijd stoppen. Die luxe heeft niet iedereen. Onthoud dat.

Uiteindelijk heb ik voor Alewijn gereden. Om iets te kunnen doen tegen een ziekte waar alleen artsen en een flinke dosis geluk iets tegen in kunnen brengen. Het geld is om ervoor te zorgen dat de artsen meer kunnen en het lot minder belangrijk wordt bij deze ziekte. Meer dan € 14.000 van mijn kant en veel meer dan € 10 miljoen vanuit alle 2.800 fietsers en hun sponsors. Dank voor alle support, ook namens Alewijn.

PS: Geld overmaken kan altijd nog: hier en alle foto’s staan hier.