Bijna blootvoets lopen

Hardlopen is een serieuze mensensport. Daar hoort serieus materiaal bij. Van de Garmin die je kilometers registreert tot drinkbelt voor je flesjes met dorstlesser tot de outfits die tegen weer en wind beschermen. Maar het belangrijkst zijn natuurlijk de schoenen. De schoenen zijn sinds Nike oprichter Bill Bowerman rubber met het wafelijzer bewerkte per jaar ongeveer een paar milimeter dikker geworden met elk jaar weer meer demping, blokken, grids, gels en kussens. Daarmee zijn hardloopschoenen verworden tot de steunkousen van de sport: nooit mooi, wel altijd functioneel.

Via mijn broertje in New York kwam ik op tegenbeweging die in feite uitgaat van blootvoets lopen. Tot ziens demping, welkom grondgevoel. Hieronder mijn eerste verkenningen op dit gebied.

Het hele idee van lopen met demping is zwaar overschat en blootvoets lopen is waarvoor de mens “gemaakt” is. Op deze gedachte steunt een complete nieuwe beweging binnen de hardloopwereld. Simpel gezegd we lopen al tienduizenden jaren zonder demping, dus 30 jaar Nikes en Asics veranderen daar niets aan. Het feit dat de gemiddelde pre-industriële mens 50 centimeter korter was dan wij nu zijn en maximaal de helft woog doet daar wellicht iets aan af. Toch is er wat voor te zeggen. Als kind rennen we ook blootvoets, in Kenia (en heel Afrika) rennen ze blootvoets en het hardst van de hele wereld. Dus er moet iets goed aan zijn.

De uitvinden van de demping Nike is zelf al vijf jaar geleden met de tegenbeweging gestart: Nike Free zijn superlichte schoenen met weinig demping (Free 5.0) of praktische zonder demping (Free 3.0). Maar inmiddels is er een veelvoud aan bijna blootvoets rennen schoenen, waarvan Vibram Fivefingers (lees vijf losse tenen) misschien nog wel de meest freaky is.

Het werd tijd om me eens te wagen aan deze rage in de dop. Ik ben gaan lopen met de Nike Free 5.0.

Deze schoen is een eind verwijderd van blootvoets rennen, maar dat lijkt me midden in de grote stad nu niet zo’n heel erg nadeel en je moet ergens beginnen. Daarnaast waarschuwen alle blogpostings en experts om voorzichtig te beginnen, dus dan is dit een mooi begin.

En het was een mooi begin. Je loopt alsof je met je tenen het asfalt weer voelt. Alsof je met al je spieren in je voet je lichaam keurig uitgebalanceerd moet houden. Alsof je de straat weer voelt… Elk zebrapad, elke boomwortel onder het asfalt, elke onnauwkeurig stukje arbeid van gemeentewerken, je voelt het allemaal. Wat een genot.

De theorie zegt dat je veel actiever loopt en dat voelt ook zo. De echte believers zeggen dat je hele been tot en met je onderrug er gespierder en stabieler van wordt. Daar kan ik niets over zeggen. Maar na een keer 4 en een keer 6 kilometer lopen (op tergend langzaam tempo van 9-10 km per uur), voel ik wel mijn knieën en bovenbeenspieren. Al mijn oude kwaaltjes voelde ik voorbij komen. Dus voorzichtig beginnen is absoluut een must. Daarnaast is blootvoets in de schoenen natuurlijk het meest heerlijke gevoel, maar niet om te rennen. Dan staan de blaren binnen een kilometer op je voet. Trek een paar dunne running socks aan, dat is veel beter.

Free running of blootvoets rennen of thin soled running is een trend die door gaat zetten. Daar ben ik van overtuigd. Mij hebben ze al gewonnen. Ik ga het ook snel in het bos of in de duinen proberen, als ik iets meer kilometers in de pocket heb.

Het meest bijzondere vind ik nog dat ik voor het eerst in mijn leven echt blij was met nieuwe hardloopschoenen. Nog vòòr ik ze aan mijn voeten had gehad. Hardloopschoenen zijn per definitie lelijk. Ze hebben kleuren die uit horrorfilms komen en ze hebben altijd het zilveren shiny uiterlijk van een ruimteschip. Niet de Nike Free. Deze schoen kan je gewoon naar de stad aan. Dit is een iPhone aan je voeten.

Ik denk dat ik zo nog een keertje ga rennen, over de Coolsingel misschien…

Of met dank aan @danischouten, misschien op All Natural Running trainingskamp (SFW)